Na het ontbijt gaan we eerst nog even Trento in om wat foto's te maken, want gisterenavond bleek de accu leeg. Dan op weg naar Verona, zo'n 110 km. verderop langs de Adige. De eerste 60 km. gaan hoofdzakelijk over een mooi fietspad dat dan links en dan weer rechts langs de rivier loopt. Er zijn veel jonge tourrijders op pad, hoeven zeker niet te werken, of is dit een afspiegeling van de Italiaanse economie? Er zitten nogal wat kort aangebonden mannen tussen, want als ze even moeten inhouden, is het direct roepen en schreeuwen. Het dal is en blijft schitterend en wordt al groener en langzaam maar zeker ook smaller. Kort voor Rivalta houdt het fietspad op ( volgens de beschrijving wel gepland, maar vast wegbezuinigd) en fietsen wij op een soort N-weg. Niet fijn, want de vrachtwagens rijden onnodig dicht langs ons. Na zo'n 15 km wordt het rustiger, maar ook stijler met een paar stevige klimpartijen. Maar dan volgt een stijle afdaling en komen wij op een mooi fietspad langs een heel snel stromend kanaal in een betonnen bak hoog boven het dal. Het water stroomt Veel te snel voor scheepvaart. Is dit voor irrigatie of zo? We zoeken het later wel op. Het fietst heerlijk en misschien wel dat wij daarom pas na kilometers ontdekken dat dit niet onze route is, want die loopt lager door de dorpen. Is dit langer of korter? De meningen zijn verdeeld, maar op de Gps zien we dat het fietspad uiteindelijk weer op de route uitkomt. Dan is het nog eens 15 km en we hebben er al 100 gereden, we zijn moe en het is al 6 uur. Geen keus, verder gaan in de nog steeds hete zon. In Verona bij een soort super kindercrèche, met honderden kinderen achter een hek en een komen en gaan van vaders, moeders en opa's  en oma's, nemen wij als beloning een ijsje. En nu op naar de camping met de mooie naam: Castel San Pietro, hoog op een berg bij het centrum. Nog even 1.500 meter 10% omhoog. In wielertermen heet dit een kuitenbijter. Nauw het bijt aan het einde van zo'n tocht niet alleen in de kuiten. Wij komen op een mooie terrascamping en dat maakt alles weer goed. Op de camping treffen wij Bart en Gé uit Wageningen. Zij fietsen dit jaar het 2e deel van de tocht en volgend jaar door naar Rome. Ja deze beperking brengt werken met zich mee. Om 9 uur, het wordt al donker, komt er een vrouw gebogen onder de last van haar rugzak het terras op. Het is Hanneke de Gooijer uit Amsterdam en zij loopt van Trento naar Rome. Samen met Hanneke, Bart, zijn vrouw en wij tweeën praten we, bij een glaasje wij  nog wat uurtjes en Hanneke ontpopt zich tot een gezellige onderhoudende gesprekspartner en vertelt over haar voettocht naar Santiago.