Het is prettig om te lezen dat jullie Jos zo missen. Van de afgelopen dagen hebben we dus maar een paar foto's van hem geplaatst. Een ervan is een duister zwart figuur, blijkbaar zo onherkenbaar dat zijn eigen zoon Koen hem niet herkend. Waarom zien jullie   Gerda meer dan Jos? De verklaring is eenvoudig Jos fotografeert tijdens het fietsen en meestal rijdt Gerda dan vooruit en soms komt dat ook goed uit voor de dieptewerking. Dus zie je Gerda haar rug op een foto, dan gaat het goed met Jos, want hij fotografeert nog. Gekkigheid, het gaat echt lekker met ons. Vanmorgen waren wij blij dat wij weer mochten fietsen, want sjouwen in zo'n stad, hoe mooi die dan ook is, doet afbreuk aan het fietsritme en dat ervaren ook andere fietsers, maar rusten moet. Vandaag een relatief korte route, maar toch zijn wij vermoeider dan na een langere rit. Het ritme?? Goed hoe was deze dag? Tent opruimen en ontbijten op het centrale terras bij de receptie samen met Bart en Willemien. Na ruim 10 km. fietsen laten wij Verona achter ons, dus best een grote stad. We laten het berg- en heuvelland achter ons en zakken langzaam af naar de Povlakte. Het landschap wordt al Hollandser; een soort super Betuwe, want we hebben twee dagen werk om er door te komen. Een vlak land met boomgaarden, mais- en graanvelden en populieren aan de horizon. Het weer doet er zelfs aan mee want de hemel is grauw en er valt af en toe een druppel bij zo'n 22 graden. Dus Hans en Toos beter dan 35+ en een brandende zon. In Albero blijkt de kerkdeur op slot, maar naast de kerk staat een gebouw met een bord: Cappelle Feriale, zal wel pastorie betekenen, dus we bellen aan. Na enige tijd doet een man open die later de pastoor blijkt te zijn. Hij vraagt ons binnen stempelt onze paspoorten. Als Gerda daar een foto van wil maken moeten wij mee naar de kapel en de kerk. Hij vertelt over zijn kerk en hij merkt dat wij serieus geïnteresseerd zijn en bij het weggaan legt hij zijn hand op Gerda's hoofd en geeft haar een kruisje op haar voorhoofd, zoals vroeger onze ouders ook deden. Jos ondergaat dezelfde ceremonie. Je kunt hier van alles van vinden, maar voor ons was dit een bijzonder moment en Gerda zij: ik kreeg kippenvel. Onderweg halen wij de wandelende Hanneke in, we babbelen wat en zien elkaar vanavond op dezelfde camping. Nou ja camping, bij aankomst in Montagnana blijkt dat wij kamperen op het grasveld bij de plaatselijke jeugdherberg. De beheerder vertelt ons dat het een bijzonder voorjaar is. Normaal is mei, juni en juli zonnig en warm en dit jaar is het sterk wisselend weer. Om te fietsen vinden wij het zo prima. Montagnana is een klein stadje, nog volledig omsloten door een stadsmuur die in goede staat is en binnen de muren veel kleurrijke huizen.