Een lekkere lange nacht gemaakt op een goed bed. Dat doet een mens al goed. De knie lijkt wat beter en wij geven hem een wisselbad. Het ontbijt is verrassend: plakjes cake, opgerolde cake met room er tussen, vlaaipuntjes en wat cornflakes. We doen het er mee en we hebben wel eens gehoord dat echte wielrenners ook taartjes eten. Buiten begint het te regenen en wij zitten lekker niet op de fiets.  Na het ontbijt de stad in, op de fietst want de lijkt het minst belastend. Als wij de kerk binnengaan, om een stempeltje te halen, blijkt dat er net een Mis is begonnen, met drie (senioren) heren die samen als het nodig is het koor vormen en zo uit volle borst het alleluja zingen. In de kerk zit "anderhalve man en een paardekop" (ook een gezegde van moeder Jans), en ze lopen tijdens de dienst in en uit. Na de Mis lopen wij naar de sacristie waar een koster met de drie priesters zijn. Wij vertellen wat wij doen en ze zijn zeer geïnteresseerd. Een van hen vraagt aan Gerda of wij wel katholiek zijn, want ze hebben ons vast ter communie zien gaan. Het antwoord is ja en zij zijn gerust gesteld. Nu zoeken naar een stempel en ja een eenvoudig blokstempel wordt gevonden. Als de koster de mooie stempels van de andere kerken ziet, schaamt hij zich zichtbaar en blijft zijn verontschuldigen uiten. Wij zijn tevreden. Nu koffie op een terrasje en het eenvoudige oude stadje kort verkennen. In het hotel rust enzo onder het genot van de muziek van de sixties. Spotify, wat moet je nog zonder. 's Middags doen wij nog een leuke ervaring op die we jullie niet willen onthouden. Wij lopen heel voorzichtig het stadje in, want een hele dag op een hotelkamer is ook niks. Op het centrale plein ontdekken we het gemeentehuis en na enig zoeken vinden wij op de eerste etage een bureau wat wij "het kabinet van de burgemeester zouden noemen". Een mevrouw leggen we uit wat we doen en tonen ons pelgrimspaspoort. Zij heeft zo'n stempelkaart merkbaar nog niet eerder gezien, begrijpelijk want wij zijn van de route af. Zij verdwijnt met kaarten achter een grote deur en na enige minuten horen wij duidelijk het zetten van de stempels en ze komt terug. Haar mannelijke collega, de stempelaar roep haar wat na en zij loopt naar een bureau en geeft ons de paspoorten met een vaantje met het gemeentewapen. Zij legt ons uit dat wij naar een ander gemeentekantoor oid moeten, want daar krijgen wij dan een sjerp. Zij kondigt onze komst aan. Helaas, wij kunnen het niet vinden. Zo'n stempelkaart brengt je nog ergens, met mooie en leuke ervaringen.