2 goede nachten (langer dan 10 uur) een echte dag rust en eigen therapie, een dosis paracetamol en een andere pil met een P, die eigenlijk is bedoeld voor een mogelijke jichtaanval, hebben verrassend positief gewerkt. Vanmorgen voelt de knie beter aan. Wij verlaten het hotel!  Met behulp van de Gps vinden we de route snel en volgen Reitsma weer. De eerste 10 km. is het nog gerommel met Jos zijn knie, maar daarna gaat het gaandeweg beter. Onze tocht voert ons langzaam omhoog de Apennijnen in en we zien wel hoever we komen. De zon schijnt en er waait nog steeds een stevige wind uit het zuidwesten. Soms vervelend, omdat het onze rijrichting is, maar in de middag ook wel fijn, want dan zorgt ie voor koelte. Alhoewel het in de middag op een gegeven moment dreigend bewolkt wordt. Maar goed, even terug naar het einde van de ochtend als wij Mercato Sareceno  binnen rijden roept een jonge man "Ollanda?" wij stoppen en hij vertelt dat het dorp een Nederlandse pastoor heeft:Van der Berg. Wij gaan even van de route af het dorp in. Kerk is open, maar niemand te zien. Ook de sacristie is leeg. Na enig zoeken vinden wij de pastorie, maar daar volgt een soort anti-climax: een vrouw staat ons te woord, is zeer afwijzend en zegt dat de padre weg is. We taaien af en gaan weer op weg. Later in Sarsina hebben wij meer succes. De senioren pastoor neemt zelfs de moeite om ons van de kerk mee te nemen naar zijn woning om daar de stempeltjes te zetten en weer krijgen we een stevige hand en goede wensen voor de reis. We blijven stijgen en het wordt taaier. De Alpen was omhoog en dan als een steen omlaag, maar in de Apennijnen gaan wij op en neer: 50 meter omhoog en dan weer 40 omlaag. Zo duurt het lang voordat we 700 meter zijn gestegen. De hellingen zijn ook niet zo stijl, vandaag max. 7%, maar wel slopend lang. Wij kronkelen onder en over de E45. Wel oneerlijk, want voor de auto's zijn tunnels geboord en kilometers viaducten aangelegd en wij moeten maar klimmen en dalen, maar ja het is onze keuze. Vlak voor ons uiteindelijk doel: een hotelletje in Verghereto Komt ons een begrafenisstoet tegemoet: een lange stoet lopers. Het hele dorp neemt blijkbaar afscheid. De pastoor loop in de midden, vlak voor de lijkwagen en bidt de rozenkrans. Zijn stem wordt versterk door de installatie die is ingebouwd in de lijkwagen, zodat iedereen dapper mee kan bidden, maar dat doet niet iedereen, want er wordt gebeld, gebabbeld en zij hebben veel belangstelling voor ons. Wij zijn de enige gasten in het hotelletje en eten samen in een eetzaal, waar voor voor 80 man is gedekt. Als alles goed gaat dalen wij morgen naar Citta di Castello en slapen dan weer in onze tent. Wij zijn nu 1.869 km. van huis en moeten nog zo'n 350 km. naar Rome, maar eerst Assisi, waar wij zeker 2 dagen blijven.