Gisterenavond Nederland- Duistland bekeken, met een teleurstellende uitslag van 0-2. Opvallend was dat na de eerste helft er restaurantbezoekers kwamen. Zagen het toen blijkbaar ook niet meer zitten voor NL en gingen maar eten. Wij kregen de indruk dat de Italianen voor NL zijn. Ook de hoteleigenaar leefde duidelijk met ons elftal mee. Ook nog maar een pil met de grote P. genomen. Misschien is het jicht dat zich voor de eerste keer in Jos zijn knie openbaart. Om 8 uur ontbijt afgesproken, maar wij treffen een totaal leeg hotel. Om 8.15 komt de mevrouw een bezorgt ons een Italiaans ontbijt, maar wel met ongezouten brood (Toscaans). Spullen opgeladen en overgestoken naar het gemeentehuis, waar wij een stempel veroveren. Het wordt een soort sport, met leuke ervaringen. De plaatselijke kerk is open, maar er is niemand, dus we gaan op weg. Eerst dalen en daarna klimmen naar 865 m. was goed te doen. Wij dalen nu via de oude weg, weer zwalkend rond de nieuwe snelweg. Onderhoud wordt er aan die oude weg niet meer gepleegd en de erosie is zichtbaar; gaten en scheuren en volledige verzakkingen. Ook zijn grote brokken steen naar beneden gekomen. Goed opletten dus, maar wel een schitterende rustige weg. Bij S. Stephano drinken we koffie, doen inkopen voor de lunch en wie weet lukt het nu wel bij de kerk. De winkelier/buurman zegt: "om 12 uur komt pastoor" dus wij wachten een kwartier, maar er kwam niemand. Wij weer verder. Het wordt echt Italiaans weer, geen wind en een heerlijke temperatuur en de omgeving wordt als Toscaanser, alhoewel wij zo zoetjes aan in Umbrië komen en in het stroomgebied van de Tiber. Het is niet alleen dalen, we krijgen ook een paar stevige klimmetjes voor onze kiezen. 10 Kilometer voor het einde en jawel hoor Gerda heeft een lekke band. In de branden zon de reserveband erin en na een kwartier gaan we voor het laatste stuk. De camping ligt op een heuvel boven Citta di Castello, maar we fietsen het historische stadje even in om een indruk te krijgen en misschien onze 2 stempel van de dag (ons streven in Italie) worden jullie al zat van dat dat gestempel, nou wij niet, want het geeft van die leuke ervaringen. Ook nu weer. Het gemeentehuis is een schitterend historisch pand dat blijkbaar op de Unescolijst staat. Jos naar binnen en ziet dat secretariaat en bestuur op de 1e etage huist. De receptioniste is druk met andere dingen en Jos ziet een bordje; Secretario generale en klopt aan die deur. Deur wordt elektrisch geopend, dus naar binnen. Vier mannen zitten te vergaderen en kijken op. Jos zegt zijn standaard zinnetje in half Italiaans en een van de mannen, waarschijnlijk de gemeentesecretaris staat op en brengt hem naar de kamer van de secretaresse, die vraagt wat wij doen en met overgave stempelt. Zo zie je, een brutaal mens.... Zonder stempelkaart hadden we dit niet ervaren. Wij voelen ons gaandeweg thuis in Italië. Nu nog een stukje naar de camping, nou ja een stukje; 2 km. 17% omhoog, slopend en de helft lopend. Boven treffen we een mooie camping in het groen en en gastvrije campingbaas. Een glas en een Italiaans vismenu in ppde restauranttent en wij voegen weer een dag met een gouden randje toe aan de al lange lijst. Morgen naar Assisi waar wij 2 dagen blijven. Het schiet nu echt op.