Vandaag rusten wij. Gerda's knie moet herstellen, maar ook de rest van onze lijven moet tot rust komen voordat wij de 2 cols gaan bedwingen. De dag brengen wij door met de was doen, weblog van de laatste 4 dagen maken (best een paar uurtjes werk), koffie drinken en dan naar de Alpenstad Bludenz (Is eigenlijk een groot dorp) voor de boodschappen en op zoek naar een hotspot. Verder rusten, rusten en .... Van echt rusten kwam niet veel, want we zijn bijna de hele dag op zoek geweest naar een hotspot. Eerst lukte het niet en gingen wij balend naar huis. Het zint Jos niet en na lang zoeken vind ik een open Walen van een bedrijf; erg onveilig, maar wel even fijn. Weten jullie ook alles weer en hebben wij eer van ons werk. Groeten uit een nog warm Oostenrijk. De pastoor in de kerk bevestigde dat het morgen gaar regen, maar 14 dagen terug sneeuwde het nog op de Arlberg, dus alles is relatief.
Om 5 uur loop ik naar het toiletgebouw en zie dat de hemel die eerder 's nacht helder was nu zwaar bewolkt is. Om 5.30 uur begint het stevig te regenen. Wat gaat de dag brengen? De vooruitzichten zijn niet zo mooi meer, in de loop van de week wind uit het noorden en de temperatuur valt terug naar 14 graden. Als wij om 7 uur opstaan is het droog en de zon komt door. Spullen ingepakt, tent nog even laten staan om te drogen. Onbijtje bij de lokale bakker; een soort Hema-ontbijt, drie bolletjes en een kop koffie niet voor één euro, maar 4. De tent is droog. Inpakken en wegwezen, op weg naar Oostenrijk. Kort voor Lindau fietsen wij een Nederlands koppel achterop, op het achterspatbord staat een molentje. Het is het koppel Donker uit de Zaanstreek. Op de 3e dag hebben wij ze bij het pontje over de Maas bij Horst ontmoet. Zij gaan naar hun dochter in Florence. Samen opgefietst naar Bregenz en bij het station een kaartje gekocht voor de trein om de Arlbergpas 'af te toppen', want wij hebben besloten om de Arlberpas tot op zo'n 1200 m. te beklimmen en dan met de trein van Langen naar St Anton am Arlberg. Dan afdalen en de volgende dag de Reschenpas (1520 m), minder hoog en stijl dan de Arlbergpas. Maar goed dat komt nog. In Bregenz bekijken wij de kathedraal en vragen een stempel. Niet in de kerk zegt de mevrouw die ons in het Nederlands te woord staat, maar misschien in de pastorie tegenover de kerk die nog 10 minuten open is. Een andere dame ontvangt ons daar en ja, zij stempelt onze paspoorten en als zij hoort dat wij naar Rome fietsen, zegt zij als afscheidsgroet: 'Gods zegen gaat met jullie'. Een mooi afscheid. Naar de Spar voor wat inkopen en daar treffen wij Willem en Marian. Nu willen wij wat tempo maken en gaan op weg naar Feldkirch in Oosterijk. Wij fietsen langs de Rijn aan de Oostenrijkse kant en op een bepaald moment herkennen wij aan een grenzpost dat wij daar vorig jaar aan de andere kant hebben gefietst. Ook nu ziet de wereld er anders/mooier uit. Nu zicht op de Alpen met besneeuwde toppen. Al fietsend besluiten wij om niet te stoppen in Feldkirch, maar om door te gaan naar Bludenz en morgen een rustdag te nemen. Na Feldkirch wordt het landschap nog mooier. Wij fietsen nu langzaan omhoog (vals plat); een geweldig gevoel zo op je fietsje tussen die Alpenreuzen. In Bludenz is het zoeken naar de camping en wij moeten stevig klimmen om de camping te bereiken. Dit heeft vervelende gevolgen voor Gerda haar knie. Die doet nu veel pijn. Hopelijk hersteld de knie morgen tijdens de rustdag en de korte etappe op donderdag. Op de schitterende camping met zicht op de besneeuwde Alpen staan ook Gerrie en Jack. Morgen gaan zij de Arlbergpas over en wij zien elkaar hier dus voor de laatste keer.
De mierenhoop op de camping ontwaakt vroeg: 6.30, wassen, aankleden tenten opruimen en daar is de bakker. Jammer, geen bestelling, geen brood. De campingbeheersters had ons anders beloofd. Ook in Duitsland is het 2e Pinksterdag maar gelukkig bakt de Aralpomphouder ook brood. Het wordt eentonig, maar het is weer een mooie fietsdag. In het eerste deel van de tocht zitten nog een paar stevige klimmetjes en halverwege kiezen we voor een stukje alternatief waardoor wij een klim van 11% ontlopen. Daarna gaat het in een soort glijvlucht naar de Bodenzee. Zoals alle dagen fietsen wij weer door het schitterende mooie landschap. Reitsma heeft een mooie route uitgezet. Wij vinden de tocht mooier dan die van vorig jaar langs de Rijn. Langs de oevers van de Bodenzee rijden wij door een bloementuin met wilde irissen en wilde orchideeën. Puur genieten! Blijkbaar weten veel mensen dit, want het is heel druk en als wij in Langenaren komen, wanen wij ons in Zandvoort op een hete zomerdag. Het krioelt er van de mensen en het is een drukte van belang op het water. Wij willen op camping Iriswiese gaan staan, maar dat is een megacamping waar de caravans op en in elkaar staan. Gerrie sms-t: kom naar camping Eschbach in Wasserburg, een soort minicamping waar een serene rust heerst. Goed voor vermoeide fietsers. Samen met Gerrie en Jack gegeten aan de Bodenzee en dan maar weer slapen, zo is het leven van Romefietsers.
Lekker op tijd, zoals gebruikelijk fietsen wij van de camping af. Nog een laatste foto van Tübingen en wij krijgen al snel de Alb in het vizier. Wel hoog zo op afstand (740 m.). Na een aanloop van 10 km is het zo ver. Kuiten en bovenbenen moeten het nu echt waar maken. Zijn ze voldoende getraind? Stampend hijgend en puffend gaan wij naar boven. Het is duidelijk geen zacht eitje, maar als wij boven zijn, vraagt Gerda: waar moeten wij verder omhoog? Jos moet haar teleur stellen vanaf nu gaan wij omlaag. Wij hebben het samen geflikt!!
Tijdens de beklimming zit er in de ketting van Gerda's fiets een irritante tik, die steeds erger wordt. Tijdens de koffie leert de inspectie dat een van de schakels dreigt te breken. Wat nu, goede raad is duur. De punttang biedt geen soelaas, dan maar met de hamer? De redding komt dichter bij. Bart en Willemien fietsen ons achterop en Bart heeft een kettingponsje en een reserve schakel (Henk is dit zo'n wondertje?). Een kwartiertje samen sleutelen en Gerda kan weer goed fietsen. Bart en Willemien hebben een biertje verdiend.
Het is een schitterende afdaling naar Sigmaringen waar de hele groep zich uiteindelijk weer verzameld op een piepklein veldje. Wij worden een soort familie, maar dat zal niet lang duren want de Alpen zorgen er wel voor dat de groep uiteen gat vallen. Het lijkt de tour wel.
De afgelopen nacht is het best rustig geweest in het Jugendgästehaus tot een uur of 3 toen iemand alles in het gebouw ging opruimen en om alle boze geesten te verjagend op klompen liep. Een klein uur was het klos, klos in de holle stenen gangen van het gebouw. 's Morgen was het hele gebouw voor ons.
Het was een zoektocht door Prozheim om onze route terug te vinden, vooral als Jos met de Gps ons weer terug stuurt. Na 3 kwartier zijn we op koers naar Tübingen. Het is een mooie rit die voor een deel door het voormalige jachtgebied van de koningen van Württenberg, het natuurproduct Schönbuch gaat. Op de camping in Tübingen is het een soort reünie. Alle Nederlanders zijn weer verzameld inclusief 2 koppels uit Annen (Drenthe). Zij hadden uit Nederland als vernomen dat er een koppel uit Havelte op weg is naar Rome (krantenartikel). Onze roem gaat ons al vooruit. Vroeg naar bed want morgen wordt het serieus, de eerste echte krachttoer de beklimming van de Schwäbische Alb en menigeen ziet er best tegenop de ervaren rotten geven nog wat welgemeende adviezen en nu maar slapen.
Gisterenavond kwamen er nog 3 Romegangers per fiets op de camping. Drie mannen uit de Zaligheden van Brabant. Frans Bruining een van hun, komt uit Reusel en was de mecanicien van Jos Graat, onze vriend uit Reusel. Klein wereldje toch. Frans heeft 2 hartinfarcten achter de rug, maar fiets nu toch naar Rome. Dapper, en het zal wel verantwoord zijn. Wij zijn vroeg wakker; zeker zenuwachtig voor de eerste echte klim-etappe..... Alles inpaken, broodjes halen, een laatste groet aan de mannen en om 8.15 rijden wij van de camping af. Eerst naar St. Leon en vandaar rijden wij de bossen in. Wel zo prettig want het wordt al warm en er staat een stevige bries uit het zuiden, jullie begrijpen onze rijrichting. Tussen Bruchsal en Bretten hebben wij de eerste slome heuvels, goed te doen. Maar tussen Bretten en Pforzheim wordt het toch serieuzer. De routebeschrijving zegt kilometers vals plat met een aantal beklimmingen van 5 tot 8° en later een stijging tussen de 8 en 11°. We nemen ze allemaal, maar zijn wel blij als wij om 15.00 voor de Tourist Information van Pforzheim staan. Voor de overnachting kiezen wij voor het Jugendgästehaus de beheerder vindt ons gezien onze prestatie jeugdig genoeg. Vanavond is er een feest met veel echte jeugd en muziek. Zullen we slapen? Wij gaan nu eerst maar een biertje drinken, eten en misschien nog maar een slaapmutsje en oordoppen. We gaan het wel ervaren.
Zo er staan weer een paar dagen op de reislog en jullie kunnen weer meeleven met onze fietsreis. Het aantal foto's houden we maar beperkt, want het uploaden duurt eindeloos.
Jullie reacties zijn hartverwarmend en geven ons de moed en de energie voor de volgende zwaardere etappes.
Als er weer een hotspot op ons pad komt melden wij ons weer.
Groetjes uit een mooi en warm St. Leon.
