Vandaag bezoeken wij nog een paar kerken, waaronder de Duomo. Hier l
Krijgen wij met wat tegenzin een stempel in ons paspoort. In de bib. De weblog bijwerken en de stad weer in.
De verhalen en de foto's van 4, 5, 6 en 7 juni zijn nu weer toegevoegd. Veel lees en kijkplezier.
Vandaag de eerste van onze 2 rustdagen, nou ja rustdagen wij gaan Verona verkennen en de ervaring leert dat door een stad sjokken bij een temperatuur van zo'n 30 graden vermoeiender is dan 100 km fietsen. Vandaag doen wij een algemene indruk op en morgen wat gerichter. Ook de weblog gaan we weer bijwerken, dus op zoek naar een hotspot, want op de camping staat wij hebben WiFi, maar die spot is Cold.
Zo'n 45 jaar terug zij wij met een jongerenreis in Verona geweest en voor het eerst een opera beleefd en nog wel Aida in de Arena. Helaas het operaseizoen moet nog starten. Nu is er een concert met Laura P. en een echte fan uit Leeuwarden is speciaal voor haar na Verona gekomen en kampeert ook op de camping.
De oude binnenstad van Verona is aaneenschakeling van oude historische kleurrijke panden, een groot museum. Sommigen gerestaureerd en in goede staat, anderen zijn nodig aan een beurt toe. Natuurlijk ook een verscheidenheid aan kerken. Een uitdaging om ze allemaal te bezoeken, maar wij beperken ons en kopen een knipkaart voor 4 kerken. In de middag als wij de eerste rondgang hebben gemaakt, bezoeken wij de St. Anastasia. Een indrukwekkende grote kerk met een 10-tal zeer verschillende schitterende zijaltaars.
Morgen gaan we verder, nu terug naar de camping, 230 treden omhoog. Bart en Willemien uit Heiloo zijn ook aangekomen. Het is weer een gezellige avond met de mede Romegangers.
Na het ontbijt gaan we eerst nog even Trento in om wat foto's te maken, want gisterenavond bleek de accu leeg. Dan op weg naar Verona, zo'n 110 km. verderop langs de Adige. De eerste 60 km. gaan hoofdzakelijk over een mooi fietspad dat dan links en dan weer rechts langs de rivier loopt. Er zijn veel jonge tourrijders op pad, hoeven zeker niet te werken, of is dit een afspiegeling van de Italiaanse economie? Er zitten nogal wat kort aangebonden mannen tussen, want als ze even moeten inhouden, is het direct roepen en schreeuwen. Het dal is en blijft schitterend en wordt al groener en langzaam maar zeker ook smaller. Kort voor Rivalta houdt het fietspad op ( volgens de beschrijving wel gepland, maar vast wegbezuinigd) en fietsen wij op een soort N-weg. Niet fijn, want de vrachtwagens rijden onnodig dicht langs ons. Na zo'n 15 km wordt het rustiger, maar ook stijler met een paar stevige klimpartijen. Maar dan volgt een stijle afdaling en komen wij op een mooi fietspad langs een heel snel stromend kanaal in een betonnen bak hoog boven het dal. Het water stroomt Veel te snel voor scheepvaart. Is dit voor irrigatie of zo? We zoeken het later wel op. Het fietst heerlijk en misschien wel dat wij daarom pas na kilometers ontdekken dat dit niet onze route is, want die loopt lager door de dorpen. Is dit langer of korter? De meningen zijn verdeeld, maar op de Gps zien we dat het fietspad uiteindelijk weer op de route uitkomt. Dan is het nog eens 15 km en we hebben er al 100 gereden, we zijn moe en het is al 6 uur. Geen keus, verder gaan in de nog steeds hete zon. In Verona bij een soort super kindercrèche, met honderden kinderen achter een hek en een komen en gaan van vaders, moeders en opa's en oma's, nemen wij als beloning een ijsje. En nu op naar de camping met de mooie naam: Castel San Pietro, hoog op een berg bij het centrum. Nog even 1.500 meter 10% omhoog. In wielertermen heet dit een kuitenbijter. Nauw het bijt aan het einde van zo'n tocht niet alleen in de kuiten.
Wij komen op een mooie terrascamping en dat maakt alles weer goed.
Op de camping treffen wij Bart en Gé uit Wageningen. Zij fietsen dit jaar het 2e deel van de tocht en volgend jaar door naar Rome. Ja deze beperking brengt werken met zich mee. Om 9 uur, het wordt al donker, komt er een vrouw gebogen onder de last van haar rugzak het terras op. Het is Hanneke de Gooijer uit Amsterdam en zij loopt van Trento naar Rome. Samen met Hanneke, Bart, zijn vrouw en wij tweeën praten we, bij een glaasje wij nog wat uurtjes en Hanneke ontpopt zich tot een gezellige onderhoudende gesprekspartner en vertelt over haar voettocht naar Santiago.
Gisterenavond fietsten wij nog even naar de Jeugdherberg om jullie eerste reactie te lezen. Ons account is nog actief en jullie reacties zijn hartverwarmend en leuk om te lezen. Het weerbericht stemt ons minder positief: morgen meer dan 10 mm. regen en 11 graden. Lijkt Nederland wel.
's Nachts om 4 uur, als Jos zijn nachtelijke plasje, doet begint het ineens keihard uit het noorden te waaien en om 6 uur klettert de regen op de tent. Als wij om 7 uur op willen staan houdt het herfstweer nog in volle hevigheid aan. Toch er maar uit en in een rap tempo pakken wij de spullen in de tent droog in. We bergen ook de binnentent weer droog op en dan er uit om de tassen aan de fietsen te hangen. Dan de buitentent met footprint (vroeger heette dit gewoon grondzeil) in een pakket mee achter op de fiets onder een afdak. Hier ruimen wij de spullen verder op en eten een broodje.
Afrekenen en om 8.30 rijden wij door de stromende regen met een straffe noordenwind in de rug naar het zuiden. We zien wel hoever we komen. Campings zijn er straks op deze route niet meer en wij slapen vannacht dus in een droog bedje. Blik op oneindig en trappen maar. Twee uur later naderen wij Bolzano en hebben flink trek in koffie en zin in een halfuurtje droog zitten, maar de route gaat langs de stad en door de regen en de blik blijkbaar nog op oneindig zien we zomaar het bordje 'einde Bolzano'. Dan maar weer verder. Tot Bolzano zijn wij 1 koppeltje fietsers tegengekomen. Nu is het ook niet echt fietsweer, maar als reactie op de vraag van Hans: wij fietsen meestal kilometers in de eenzaamheid. Rond de steden wordt het wat drukkers, maar verder: rust.
Bij Laives zien wij een restaurant, maar dat blijkt gesloten. Deemoedig vragen we aan een mevrouw die er in de regen de ramen zeemt of zij misschien toch 2 kopjes koffie heeft. Zij moet het gaan vragen en als wij even later de patroon het doel van onze reis vertellen, gaan alle deuren open, zet hij koffie voor de twee verzopen katten en serveert hij zelfs apfelstrudel. De schoonmaak gaat gewoon door. Bij het afrekenen vertelt de eigenaar dat hij fruitteler is en zaken met Nederlanders doet en zet hij ook nog even een stempel in ons paspoort.
Weer verder door de regen en door de harde noorder wind gaan wij rap vooruit en zetten ons einddoel voor deze dag op Trento. Wij besluiten gelijktijdig morgen door te fietsen naar Verona, waar wij dan 2 dagen te tijd nemen om de stad te zien. Geen opera, want het seizoen is nog niet begonnen.
Onderweg fietsen ons 2 jongens tegemoet. Zij komen uit Mexico en fietsen van Rome naar München en dan naar Spanje en weer naar huis. In St. Michelle All Adige Eten wij een Italiaanse nudelsoep (2 deegballen in eens plasje onbeduidende soep) en doen er voor de smaak maar een glas wijn bij. Als wij buiten komen regent het nauwelijks meer. Nu verder naar Trento door het mooie dal van de steeds meer aanzwellende Adige met in het dal eerst fruitboomgaarden en verderop wijngaarden.
In Trento vinden we een bed in het Youth hotel en gaan daarna de stad verkennen en krijgen wij in de Dom van de koster een stempeltje.
We zijn ruim 90 km. dichter bij Rome.
Niels is jarig: GEFELICiTEERD en natuurlijk ook papa en mama en alle anderen.
Oma en opa rusten vandaag in Merano uit van de 2 stevige etappes over de Alpen. Vannacht was het benauwd warm en nu is het zwaar bewolkt maar wel warm. De donkere wolken vanuit het noorden lopen hopelijk net vast tegen de hogen bergen. Hebben we met de Havelterberg toch ook......
Vandaag wat luieren en de verslagen met de foto's van 1, 2 en 3 juni bijwerken, op zoek naar internet en dan genieten van de stad met een hapje en een drankje.
Morgen naar Trento.
Vandaag dalen wij verder af van Glurns naar Merano, maar blijven nog wel in de Alpen en Sud Tirol. De spreektaal veranderd langzaam van Duits naar Italiaans, maar in Merano spreken ze gelukkig nog Duits. Het wordt nu echt tijd dat we een paar woorden Italiaans gaan leren. Morgen maar, want dan hebben we toch een rustdag. We gaan het vanaf nu sowieso rustig aan doen; de tijd nemen om Italië beter te leren kennen.
De route is niet echt spectaculair. Onze route gaat door een lang breed dal over het fietspad naar Merano en af en toe even over de gewone weg. Heel relaxt. Uren fietsen wij tussen de fruitboomgaarden en verderop zien wij de hoge Alpen.
Kort voor Merano dalen wij met 10% naar de stad en vinden snel de camping. Aan het einde van de middag gaan wij de stad bewonderen, worden weer een stempel rijker van de Stadt-Pfarre in de sacristie van de St. Nikolaus kerk en zoeken en passant naar een goede hotspot, maar helaas nog niet gevonden.
Wij sluiten het bezoek af met ons traditionele Wiezerbiertje en gaan bij de tent Ravoli eten.
En dan welterusten, want we zijn nog moe van de 2 passen.
De camping in Landeck is eigenlijk gesloten, maar wij mogen toch op het tentenveldje staan. 's Avond goed gegeten in het nabije restaurant, dat net een nieuwe Turkse eigenaar heeft en ze hebben ook nog WiFi. Konden wij mooi ons verslag van de Arlbergpas plaatsen.
De hele nacht regent het en morgens gaat het gewoon door. Wat gaan we doen? Toch maar inpakken hier blijven is ook geen optie.
Binnentent eruit, want die is droog en de buitentent proppen we nat in de zak. Ontbijt bij de Bakker. Helaas geen stempel van de lokale kerk want de pastoor is er niet.
De Reschenpas staat op het programma, minder hoog dan de Arlberg, maar toch. Al snel wordt het stijgen. Reitsma zegt: vals plat. Maar wij vinden het echt vals. Ons pad wordt ook nog versperd door houthakkers, dus wachten maar later kunnen verder. Wij fietsen links en rechts langs de Inn, die dan weer heel onstuimig en dan weer breed en rustig is. Het wordt vervelend, maar de natuur is weer fantastisch. Het weer minder, want het blijft regenen, maar wij fietsen dapper door. In het gemeentehuis van Schutzen - Ried krijgen wij het 21e stempel in ons paspoort. De regen is een mooi excuses om van koffie met een apfelstrudel te genieten in het lokale Gasthaus in Tösens.
De beklimming wordt serieuzer en wij krijgen toch nog stijgingen van 10% en wat meer. Richting Naudes komen wij voor een bord verboden voor fietsers, maar wij trekken ons er niets van aan. Wat verder op blijkt dat de wegwerkers een galerij voor sneeuwlawines en vallende stenen maken. Wij lopen er langs, maar de auto's en vrachtwagen moeten uren wachten en daardoor hebben wij kilometers de weg tot Naudes voor ons alleen. Achteraf blijkt dat wij niet de juiste route hebben gereden, maar anderen die wel de juiste route reden, hebben een vervelende tocht gehad, want auto's, campers en bussen nemen de normaal rustige route als alternatieve route.
De beklimming is best stevig en totaal anders dan de Arlberg. De top op 1.520 m. is en soort anti climax, want er is niets dat voor ons deze prestatie bevestigd; geen bord of niets van dat. We fietsen langs het meer dat extreem laag staat, want kerktoren die normaal voor de helft in het stuwmeer staat, is droog gevallen.
Na de top komen er na de eerste afdaling nog een paar venijnige klimmetjes en dalen wij zo'n 500 m. Samen met Bart en Willemien uit Heiloo en gaan we naar camping Gloria Vallis in Glurns.
Wij hebben ruim 1.250 km gereden en zijn nu in Italië.
Gerda en Jos hebben de Arlbergpass bedwongen. Vannacht onweer en regen tot vanmorgen 6 uur. Daarna droog en om 6.45 komen wij uit onze tent. De bewolking breekt. Wij maken ons klaar voor de Arlbergpass. Ontbijtje gepakt bij de lokale bakker en de tent is inmiddels droog. Inpakken en wij nemen afscheid van de 4 Drenten, die gisterenavond laat op de camping zijn gekomen. De zon begeleid ons en af en toe gaat hij schuil achter de wolken. Mooi fietsweer en zeker voor de beklimming. Nog even snel gebruik gemaakt van de Wlan voor de handleiding voor het lezen van onze verslagen en daar gaat ie dan. Het blijft nog een paar km. vlak, maar al snel komt het zgn. valse plat met beklimmingen van 6 à 7%, dus echt vals. De natuur is fantastisch in het kwadraat. De gedachten komt bij je op: Geweldig dat wij hier mogen fietsen. Op weg naar het station van Langen komen er nog meer beproevingen: stijgingspercentage tot 11%. Wij slaan ons er dapper door heen en hebben inmiddels beter leren klimmen: laagste verzet en rustig omhoog, bij 11% zo langzaam dat je net niet omvalt. De rustdag heeft Gerda haar knie goed gedaan. Om 12.15 zijn wij bij het Station Langen waar pas om 15.30 de trein gaat waarvoor wij kaartjes hebben gekocht. Broodje eten chocolade uit de automaat en nu maar wachten. Gerda bekijkt de route naar de top nog eens en zegt:het is nog maar 15 km. naar de top. Ja maar wel alleen maar omhoog met een 5 km klim van 6 tot 7% en daarna 10 tot 11% met de nodige haarspeldbochten en echt stijlen klimmetjes. Wij voelen ons sterk en we besluiten om de klim naar de top te maken. Lukt het niet, dan kunnen wij altijd nog terug, want de trein gaat nog lang niet. Wij stappen om 13.15 op en zien iets hoger de 4 Drenten uit Annen. Zij wachten op ons en zijn verbaasd dat wij door gaan. Wij klimmen even samen op, maar hun tempo is voor ons te laag, dus wij gaan vooruit. Wij nemen haarspeldbocht voor haarspeldbocht en rusten na ieder bocht even uit. Het gaat goed. Dan komt er een lang recht stuk dat echt zwaar is, geen bochten alleen maar omhoog. Ook hier pauzeren wij regelmatig en na 2 uur bereiken wij de top. Genieten om hier samen te staan en je zo sterk te voelen! Koffie, foto's en omlaag, wel goed aangekleed, want het is koud. De Drenten laten zich nog niet zien. Om 18.00 bereiken wij de camping in Landeck. Eten in een restaurant en ja daar is internet, dus snel het verslag maken en met de foto's plaatsen. Zijn jullie ook weer bij. Voldaan gaan wij zo slapen en morgen volgt de Reschepass.
