Gisterenavond Nederland- Duistland bekeken, met een teleurstellende uitslag van 0-2. Opvallend was dat na de eerste helft er restaurantbezoekers kwamen. Zagen het toen blijkbaar ook niet meer zitten voor NL en gingen maar eten. Wij kregen de indruk dat de Italianen voor NL zijn. Ook de hoteleigenaar leefde duidelijk met ons elftal mee.
Ook nog maar een pil met de grote P. genomen. Misschien is het jicht dat zich voor de eerste keer in Jos zijn knie openbaart.
Om 8 uur ontbijt afgesproken, maar wij treffen een totaal leeg hotel. Om 8.15 komt de mevrouw een bezorgt ons een Italiaans ontbijt, maar wel met ongezouten brood (Toscaans). Spullen opgeladen en overgestoken naar het gemeentehuis, waar wij een stempel veroveren. Het wordt een soort sport, met leuke ervaringen. De plaatselijke kerk is open, maar er is niemand, dus we gaan op weg. Eerst dalen en daarna klimmen naar 865 m. was goed te doen. Wij dalen nu via de oude weg, weer zwalkend rond de nieuwe snelweg. Onderhoud wordt er aan die oude weg niet meer gepleegd en de erosie is zichtbaar; gaten en scheuren en volledige verzakkingen. Ook zijn grote brokken steen naar beneden gekomen. Goed opletten dus, maar wel een schitterende rustige weg. Bij S. Stephano drinken we koffie, doen inkopen voor de lunch en wie weet lukt het nu wel bij de kerk. De winkelier/buurman zegt: "om 12 uur komt pastoor" dus wij wachten een kwartier, maar er kwam niemand.
Wij weer verder. Het wordt echt Italiaans weer, geen wind en een heerlijke temperatuur en de omgeving wordt als Toscaanser, alhoewel wij zo zoetjes aan in Umbrië komen en in het stroomgebied van de Tiber. Het is niet alleen dalen, we krijgen ook een paar stevige klimmetjes voor onze kiezen.
10 Kilometer voor het einde en jawel hoor Gerda heeft een lekke band. In de branden zon de reserveband erin en na een kwartier gaan we voor het laatste stuk. De camping ligt op een heuvel boven Citta di Castello, maar we fietsen het historische stadje even in om een indruk te krijgen en misschien onze 2 stempel van de dag (ons streven in Italie) worden jullie al zat van dat dat gestempel, nou wij niet, want het geeft van die leuke ervaringen. Ook nu weer. Het gemeentehuis is een schitterend historisch pand dat blijkbaar op de Unescolijst staat. Jos naar binnen en ziet dat secretariaat en bestuur op de 1e etage huist. De receptioniste is druk met andere dingen en Jos ziet een bordje; Secretario generale en klopt aan die deur. Deur wordt elektrisch geopend, dus naar binnen. Vier mannen zitten te vergaderen en kijken op. Jos zegt zijn standaard zinnetje in half Italiaans en een van de mannen, waarschijnlijk de gemeentesecretaris staat op en brengt hem naar de kamer van de secretaresse, die vraagt wat wij doen en met overgave stempelt. Zo zie je, een brutaal mens.... Zonder stempelkaart hadden we dit niet ervaren. Wij voelen ons gaandeweg thuis in Italië.
Nu nog een stukje naar de camping, nou ja een stukje; 2 km. 17% omhoog, slopend en de helft lopend.
Boven treffen we een mooie camping in het groen en en gastvrije campingbaas. Een glas en een Italiaans vismenu in ppde restauranttent en wij voegen weer een dag met een gouden randje toe aan de al lange lijst.
Morgen naar Assisi waar wij 2 dagen blijven. Het schiet nu echt op.
2 goede nachten (langer dan 10 uur) een echte dag rust en eigen therapie, een dosis paracetamol en een andere pil met een P, die eigenlijk is bedoeld voor een mogelijke jichtaanval, hebben verrassend positief gewerkt. Vanmorgen voelt de knie beter aan. Wij verlaten het hotel!
Met behulp van de Gps vinden we de route snel en volgen Reitsma weer. De eerste 10 km. is het nog gerommel met Jos zijn knie, maar daarna gaat het gaandeweg beter. Onze tocht voert ons langzaam omhoog de Apennijnen in en we zien wel hoever we komen. De zon schijnt en er waait nog steeds een stevige wind uit het zuidwesten. Soms vervelend, omdat het onze rijrichting is, maar in de middag ook wel fijn, want dan zorgt ie voor koelte. Alhoewel het in de middag op een gegeven moment dreigend bewolkt wordt. Maar goed, even terug naar het einde van de ochtend als wij Mercato Sareceno binnen rijden roept een jonge man "Ollanda?" wij stoppen en hij vertelt dat het dorp een Nederlandse pastoor heeft:Van der Berg. Wij gaan even van de route af het dorp in. Kerk is open, maar niemand te zien. Ook de sacristie is leeg. Na enig zoeken vinden wij de pastorie, maar daar volgt een soort anti-climax: een vrouw staat ons te woord, is zeer afwijzend en zegt dat de padre weg is. We taaien af en gaan weer op weg.
Later in Sarsina hebben wij meer succes. De senioren pastoor neemt zelfs de moeite om ons van de kerk mee te nemen naar zijn woning om daar de stempeltjes te zetten en weer krijgen we een stevige hand en goede wensen voor de reis.
We blijven stijgen en het wordt taaier. De Alpen was omhoog en dan als een steen omlaag, maar in de Apennijnen gaan wij op en neer: 50 meter omhoog en dan weer 40 omlaag. Zo duurt het lang voordat we 700 meter zijn gestegen. De hellingen zijn ook niet zo stijl, vandaag max. 7%, maar wel slopend lang. Wij kronkelen onder en over de E45. Wel oneerlijk, want voor de auto's zijn tunnels geboord en kilometers viaducten aangelegd en wij moeten maar klimmen en dalen, maar ja het is onze keuze.
Vlak voor ons uiteindelijk doel: een hotelletje in Verghereto Komt ons een begrafenisstoet tegemoet: een lange stoet lopers. Het hele dorp neemt blijkbaar afscheid. De pastoor loop in de midden, vlak voor de lijkwagen en bidt de rozenkrans. Zijn stem wordt versterk door de installatie die is ingebouwd in de lijkwagen, zodat iedereen dapper mee kan bidden, maar dat doet niet iedereen, want er wordt gebeld, gebabbeld en zij hebben veel belangstelling voor ons.
Wij zijn de enige gasten in het hotelletje en eten samen in een eetzaal, waar voor voor 80 man is gedekt.
Als alles goed gaat dalen wij morgen naar Citta di Castello en slapen dan weer in onze tent.
Wij zijn nu 1.869 km. van huis en moeten nog zo'n 350 km. naar Rome, maar eerst Assisi, waar wij zeker 2 dagen blijven.
Een lekkere lange nacht gemaakt op een goed bed. Dat doet een mens al goed. De knie lijkt wat beter en wij geven hem een wisselbad. Het ontbijt is verrassend: plakjes cake, opgerolde cake met room er tussen, vlaaipuntjes en wat cornflakes. We doen het er mee en we hebben wel eens gehoord dat echte wielrenners ook taartjes eten. Buiten begint het te regenen en wij zitten lekker niet op de fiets.
Na het ontbijt de stad in, op de fietst want de lijkt het minst belastend. Als wij de kerk binnengaan, om een stempeltje te halen, blijkt dat er net een Mis is begonnen, met drie (senioren) heren die samen als het nodig is het koor vormen en zo uit volle borst het alleluja zingen. In de kerk zit "anderhalve man en een paardekop" (ook een gezegde van moeder Jans), en ze lopen tijdens de dienst in en uit. Na de Mis lopen wij naar de sacristie waar een koster met de drie priesters zijn. Wij vertellen wat wij doen en ze zijn zeer geïnteresseerd. Een van hen vraagt aan Gerda of wij wel katholiek zijn, want ze hebben ons vast ter communie zien gaan. Het antwoord is ja en zij zijn gerust gesteld. Nu zoeken naar een stempel en ja een eenvoudig blokstempel wordt gevonden. Als de koster de mooie stempels van de andere kerken ziet, schaamt hij zich zichtbaar en blijft zijn verontschuldigen uiten. Wij zijn tevreden. Nu koffie op een terrasje en het eenvoudige oude stadje kort verkennen.
In het hotel rust enzo onder het genot van de muziek van de sixties. Spotify, wat moet je nog zonder.
's Middags doen wij nog een leuke ervaring op die we jullie niet willen onthouden. Wij lopen heel voorzichtig het stadje in, want een hele dag op een hotelkamer is ook niks. Op het centrale plein ontdekken we het gemeentehuis en na enig zoeken vinden wij op de eerste etage een bureau wat wij "het kabinet van de burgemeester zouden noemen". Een mevrouw leggen we uit wat we doen en tonen ons pelgrimspaspoort. Zij heeft zo'n stempelkaart merkbaar nog niet eerder gezien, begrijpelijk want wij zijn van de route af. Zij verdwijnt met kaarten achter een grote deur en na enige minuten horen wij duidelijk het zetten van de stempels en ze komt terug. Haar mannelijke collega, de stempelaar roep haar wat na en zij loopt naar een bureau en geeft ons de paspoorten met een vaantje met het gemeentewapen. Zij legt ons uit dat wij naar een ander gemeentekantoor oid moeten, want daar krijgen wij dan een sjerp. Zij kondigt onze komst aan. Helaas, wij kunnen het niet vinden. Zo'n stempelkaart brengt je nog ergens, met mooie en leuke ervaringen.
In de jeugdherberg troffen wij gisterenavond 2 Romegangers, die wij eerder kort hadden ontmoet. Zij fietsten een paar dagen terug langs die mooie muurschildering. Zij waren weken terug met 7 man vertrokken uit Asten, maar zij moesten terug voor een begrafenis en een te vroege geboorte van een kleinkind. Vanaf Verona pakken zij samen de route weer op.
De knie van Jos speelt ons 's nacht parten waardoor we slecht slapen. Om 10.30 moeten wij de jeugdherberg uit zijn, het is zwaar bewolkt en weer veel wind. Wat is wijsheid? Wij besluiten om ongeveer 30 km. in een laag verzet en met een slakkengang te gaan fietsen en dan en in een hotel een dag rust met eigen therapie.
Ravenna uit, het is een drukke stad met heel veel autoverkeer. Gerda strooit haar helm, Jos heeft die niet vastgemaakt maar een vriendelijke agente uit een politieauto die net achter ons rijdt, houdt het verkeer tegen en brengt de helm. Politie is je vriend, ook in Italië. Buiten Ravenna weer tegen de zuidwester in. Klein verzet en Gerda houdt Jos uit de wind, de kanjer! De knie doet veel pijn, vooral bij het op en afstappen en bij het opgang komen. Moeder zaliger zou zeggen: "goed voor je pekelzonden". Wat dat nou zijn weten we nog niet (Broer Hans weet dat vast wel), maar pellegrini moeten toch wel wat lijden. De Apennijnen komen in beeld, maar die nemen we later.
Broodje eten achter de kerk bij het voetbalveld in Provezza en wij kiezen er voor daarna door te rijden naar Cesena. Wel van de route af, maar de enige redelijke plaats in de omgeving. Kort voor Cesena zien wij op een bord voor de eerste keer ROMA!
Bij de plaatselijke VVV in Cesena een hotel uitgezocht en de heel vriendelijke jongeman wil ons een gebruikersnaam met wachtwoord geven voor het gratis Wifi-net van de stad, maar na een half uur wroeten is de conclusie: buitenlanders kunnen daarvoor niet worden geautoriseerd. Als compensatie krijgen wij een kaart van de provincie en belt hij met het hotel en hoort dat zij daar WiFi hebben. Om 3 uur zijn wij in het hotel en nu maar rusten en therapieën, maar wat is goed voor zo'n knie? Wij denken koelen en schommelen. Moest Gerda ook doen na de operatie.
Zo de verhalen en foto's van 8, 9 en 10 juni zijn weer toegevoegd. Jullie houden nog wat fotot's van Ferrara tegoed. Het uploaden duurt eindeloos.
Tent opgeruimd en ontbijten. Gisterenavond kwamen op de camping een koppel uit Asten, die op de terugtocht zijn. Vanuit Nederland naar Florence en nu terug naar Bregenz en dan met de trein naar huis. Ook de jongeman uit Amsterdam die wij op de camping in Verona hebben gesproken, komt 's avond aan en maakt haast want Nederland moet voetballen. Later horen en lezen wij dat het een slechte wedstrijd was, die met 0-1 is verloren.
Wij zijn nu bezig met andere dingen, maar kunnen niet om het EK heen want in Italië leeft dit toernooi vanzelfsprekend ook, dit ondanks alle misère rond omkoping.
De route brengt ons eerst door Ferrara en de Duomo is open. Jos naar binnen en treft in de sacristie een mevrouw, die met een non de voorbereidingen treft voor de mis van 9.30 uur. Zij loopt naar voor in de Dom, maar dirigeert Jos dat hij achterin moet wachten. Zij komt terug met 2 onduidelijk gestempelde paspoorten en geeft nadrukkelijk aan dat wij een bijdrage in het offerblok moeten doen. Bij gebrek aan kleiner doet Gerda 5 euro's in offerblok en de mevrouw houdt niet op met het roepen van gratia. Weer iemand blij gemaakt.
In tegenstelling wat wij hoorden is de Dom van binnen in takt. Geen zichtbare schade door de aardbeving.
Na Ferrara is het beeld van de wereld waar wij door fietsen gelijk aan de vorige 2 dagen; vlak en grote akkers met graan en mais. Zelfs slootjes met riet gaan aan ons voorbij. In de loop van de dag steekt er een sterke wind uit het zuidwesten op, je snapt het, onze rijrichting. Onderweg passeren en komen ons Italianen tegemoet, die ons enthousiast aanmoedigen. Leuke ervaring.
In de buurt van Marrara denken wij dat wij de route naar Florence i.p.v. die naar Ravenna nemen. Martin en zijn vrouw uit Amsterdam voegen zich bijkans en samen vinden we de goede route. Wij gaan ieder ons weegs, maar verder vangt Martin ons op en vraagt of wij koffie met hen willen drinken. Graag! Twee capuccino's verder gaan wij weer op pad en als afscheid maken wij foto's van elkaar. Bij de Co-op vraagt een jonge Italiaan naar de situatie in NL. Niet florissant zegt Jos, maar hij geeft aan dat in Noord Italië de situatie dramatisch is. Hij heeft 5 baantjes om de kost te verdienen en gaat in het najaar naar Frankrijk op hoop van beter. Wij hopen het met hem.
Verder naar Ravenna worden de wegen rechter en krijgen wij de wind (een vijfje denken wij) vol tegen, dus werken. Gerda haar knie is nog niet zo als voor Verona en ook Jos zijn knie(en) beginnen heftig te protesteren. Toch maar door en Gerda adviseert Jos om niet te veel met de voorvoet te trappen, maar kort voor de hak. Advies van de fysiotherapeut. In de loop van de tijd helpt dit.
Rond 18.00 uur vinden wij na enig zoeken de hostel en krijgen een heerlijke kamer met ontbijt.
In de stad een Italiaans menuutje genomen en zijdelings de wedstrijd Italië-Spanje beleefd. Wat een herrie maken die Italianen.
Nu slapen en morgen, we weten het nog niet. Aanvankelijk wilden we een dagje Adriatische zee doen, maar hier is het ook raar weer. Nu weer zwaar bewolkt met nog steeds veel wind, maar de temperatuur is prima (25+). Jullie lezen nog wel wat we doen.
Vanmorgen de gebruikelijke activiteiten en kort voor negen uur fietsen wij door Motagnana voor onze rit naar Ferrara. Verder door de Povlakte met een vergelijkbaar beeld als gisteren, met dit verschil dat wij gisteren dachten aan de Betuwe, maar vandaag komt meer het beeld op van de Noordoostpolder. Het weer is ook gelijk aan dat van gisteren, grauw en af en toe een spat bij zo'n 20 graden. Onderweg proberen we nog een stempeltje te bemachtigen, maar de kerken dicht of er is niemand. Tot bij de kerk in Valdentro waar Jos een zwarte man in zwarte kleding het gebouw naast de kerk binnen ziet lopen. Aanbellen en daar is hij weer. Hij kijkt onderzoekend naar ons en de rode paspoorten, pak ze aan en gaat zonder iets te zeggen naar binnen. Wij wachten buiten geduldig tot hij na eenwat lange tijd terug komt en ons de gestempelde kaarten teruggeeft. Hij is nu veel spraakzamer en wil ook wel met Gerda op de foto. Wij denken dat hij de stempels van zijn collega's bestudeerd heeft en denkt: ik ben in goed gezelschap. Een stevige hand en wij gaan weer verder.
Niet ver voor Ferrara fietsen wij lang de Po en even later steken wij de rivier over. Na 74 km. fietsen wij de camping bij Ferrara op. Het is inmiddels zonnig en 30 graden geworden. Wij beginnen te begrijpen wat het betekent om hier bij 35 graden te fietsen.
Tent opzetten en het centrum in. Zullen ze hier ook Hefe Wiezerbier hebben?
De ervaring in Ferrara is toch wel apart. Al snel zien wij een groot kasteel en als wij die weg verder rijden komen wij bij de Dom. Die is tot onze verbazing gesloten en afgezet met wit-rode linten. Wij zien dit bij meer historische panden en uit wat wij horen leiden wij af dat dit uit voorzorg is voor instortingsgevaar bij eventuele naschokken van de aardbeving. In de straat liggen ook de restanten van een schoorsteen die naar beneden is gekomen. Het is wel heel gezellig druk en we zijn ook nog getuigen van een gevecht tussen Romeinen en barbaren. Een mooie stad! Toch maar een witbiertje genomen en wij slapen gelukkig in een tent, dus veel kan er niet op ons hoofd vallen.
Het is prettig om te lezen dat jullie Jos zo missen. Van de afgelopen dagen hebben we dus maar een paar foto's van hem geplaatst. Een ervan is een duister zwart figuur, blijkbaar zo onherkenbaar dat zijn eigen zoon Koen hem niet herkend. Waarom zien jullie Gerda meer dan Jos? De verklaring is eenvoudig Jos fotografeert tijdens het fietsen en meestal rijdt Gerda dan vooruit en soms komt dat ook goed uit voor de dieptewerking. Dus zie je Gerda haar rug op een foto, dan gaat het goed met Jos, want hij fotografeert nog.
Gekkigheid, het gaat echt lekker met ons. Vanmorgen waren wij blij dat wij weer mochten fietsen, want sjouwen in zo'n stad, hoe mooi die dan ook is, doet afbreuk aan het fietsritme en dat ervaren ook andere fietsers, maar rusten moet.
Vandaag een relatief korte route, maar toch zijn wij vermoeider dan na een langere rit. Het ritme??
Goed hoe was deze dag? Tent opruimen en ontbijten op het centrale terras bij de receptie samen met Bart en Willemien. Na ruim 10 km. fietsen laten wij Verona achter ons, dus best een grote stad. We laten het berg- en heuvelland achter ons en zakken langzaam af naar de Povlakte. Het landschap wordt al Hollandser; een soort super Betuwe, want we hebben twee dagen werk om er door te komen. Een vlak land met boomgaarden, mais- en graanvelden en populieren aan de horizon. Het weer doet er zelfs aan mee want de hemel is grauw en er valt af en toe een druppel bij zo'n 22 graden. Dus Hans en Toos beter dan 35+ en een brandende zon. In Albero blijkt de kerkdeur op slot, maar naast de kerk staat een gebouw met een bord: Cappelle Feriale, zal wel pastorie betekenen, dus we bellen aan. Na enige tijd doet een man open die later de pastoor blijkt te zijn. Hij vraagt ons binnen stempelt onze paspoorten. Als Gerda daar een foto van wil maken moeten wij mee naar de kapel en de kerk. Hij vertelt over zijn kerk en hij merkt dat wij serieus geïnteresseerd zijn en bij het weggaan legt hij zijn hand op Gerda's hoofd en geeft haar een kruisje op haar voorhoofd, zoals vroeger onze ouders ook deden. Jos ondergaat dezelfde ceremonie. Je kunt hier van alles van vinden, maar voor ons was dit een bijzonder moment en Gerda zij: ik kreeg kippenvel.
Onderweg halen wij de wandelende Hanneke in, we babbelen wat en zien elkaar vanavond op dezelfde camping. Nou ja camping, bij aankomst in Montagnana blijkt dat wij kamperen op het grasveld bij de plaatselijke jeugdherberg. De beheerder vertelt ons dat het een bijzonder voorjaar is. Normaal is mei, juni en juli zonnig en warm en dit jaar is het sterk wisselend weer. Om te fietsen vinden wij het zo prima.
Montagnana is een klein stadje, nog volledig omsloten door een stadsmuur die in goede staat is en binnen de muren veel kleurrijke huizen.
